ส่งท้าย

บ้านตลิ่งชันยามบ่าย เว้นวรรคที่สายฝนโปรยเม็ดพรั่งพรูลงจากฟากฟ้าอย่างไม่ขาดสาย ผืนทะเลอ่าวไทยมีเวลาได้หยุดพักหายใจ ริ้วเมฆสีครามแผ่ตัวเป็นบริเวณกว้าง ประกบชิดติดกับแนวผืนทะเล ใกล้เข้ามาบนแนวชายฝั่งตะวันออกของภาคใต้และผืนอ่าว บนพื้นที่บริเวณตำบลตลิ่งชัน สะกอม อำเภอจะนะ และตำบลสะกอม อำเภอเทพา จังหวัดสงขลา มีใครบางคนยืนอยู่บนเนินตลิ่ง

บนแผ่นดินที่ยกตัวสูงชะลูดเป็นหน้าผาเตี้ยๆ ทอดยาวตลอดแนวชายฝั่ง กินระยะทางจากนาทับถึงสะกอม ประมาณ 20 กม. เป็นชะโงกง้ำของเนินดินความสูง 6-8 เมตร ที่มีคนสันนิษฐานว่าเกิดจากแผ่นดินยกตัวขึ้นจากเมื่อครั้งประเทศไทยยังแตกเป็นซีกส่วนแล้วแผ่นดินเคลื่อนตัวเข้าหากัน กระแสลมจากท้องทะเลยังคงพัดโชยมาตลอดเวลา เนินตลิ่งสูงชันที่ยืนหยัดอย่างทระนงรับลมฝนชั่วนาตาปี จะมีใครรู้บ้างว่านี่คือแนวสันทรายที่เกิดจากแรงลมที่พัดพาทรายบนชายหาดขึ้นมากองจนเป็นแนวสันสูง จนเป็นเนินตลิ่งที่มีลักษณะเฉพาะ เช่นเดียวกับผู้คน

เด็กๆบนลานหอยเสียบหลายคนเริ่มทยอยลงไปเดินเล่นที่ชายหาด ขณะที่คลื่นซัดพรายฟองขาวนวลมาซบปลายเท้า ตรงมุมนี้ มองออกไปด้านหนึ่งสนใหญ่ทิ้งรากล้มครืนลงเป็นเหยื่อให้กับสายลมและสายน้ำ ยังคงนอนสงบนิ่งอยู่บนเนินทราย และไกลออกไปเป็นหน้าท่าและชายฝั่งทะเลที่ทอดยาวเหยียดสุดลูกหูลูกตา

เด็กๆคือเครื่องหมายแห่งอนาคต แต่ใครหนอจะบอกได้ว่า แล้วอนาคตของคนที่นี่เล่าจะเป็นอย่างไร บนเส้นทางที่ไม่ได้เลือกเดิน พวกเขาจะมีความมั่นใจในจังหวะก้าวได้อย่างไร

รถบรรทุกดินคันใหญ่ลำเลียงดินเต็มกระบะท้ายมุ่งหน้าไปยังกลางทุ่งกว้าง แล่นสวนทางกันอย่างคึกคัก ที่พักของตำรวจได้รับการปลูกสร้างขึ้นอย่างถาวรเพื่อรองรับตำรวจหลายร้อยนาย

ยามเย็นพอแดดลมอ่อนตัว นายตำรวจน้อยใหญ่ทยอยออกมาวิ่งออกกำลังกาย สวนทางกับชาวบ้านที่สัญจรไปมา

ตามถนนหนทาง หรือปากทางเข้าสู่สถานที่ก่อสร้างโรงแยกจะมีรถตำรวจจอดสงบนิ่ง มีเจ้าหน้าที่หลายนายผลัดเปลี่ยนคอยอารักขาให้ความปลอดภัยคนงานก่อสร้าง

ถนนหนทางเริ่มเต็มไปด้วยหลุมบ่อ...

อีกไม่ช้าโรงแยกก๊าซและท่อส่งก๊าซก็จะเกิดขึ้นตามมา เครื่องจักรต่างๆคงทยอยส่งเข้ามาสู่พื้นที่

ท้องทุ่ง ป่าพรุสีเขียวชอุ่มอีกไม่นานจะหายไป โรงงาน อาคารร้านค้าต่างๆ จะผุดขึ้นมาแทนที่

ไม่ไกลกันนัก ทางด้านทิศตะวันออกของโรงแยกก๊าซ ตรงตำบลโคกสัก เป็นที่ตั้งของ "ลานหอยเสียบ" สถานที่ชุมนุมทำกิจกรรมคัดค้านโครงการของชาวบ้าน

ริ้วธงสีแดงสะบัดพริ้วอยู่เหนือกำแพงรั้ว

เด็กๆยังคงเล่นน้ำอย่างสนุกสนาน มีเวลาได้ผ่อนพัก ปล่อยวางอนาคตของตนแขวนลอยไปกับทิวทัศน์เบื้องหน้าอันเวิ้งว้างไพศาลชั่วครู่ เสมือนหนึ่งจะรอคอยวันเวลา รอเส้นทางแห่งชีวิตที่ตนจะเป็นผู้กำหนด ขณะที่กระแสลมยังโหมพัดเนินตลิ่งสูงชันไปเรื่อยๆไม่มีวันสิ้นสุด.